موج قراردادهای زیرساخت هوش مصنوعی؛ رقابت برای تامین نیروی محاسباتی دهه ۲۰۳۰

خلاصه

غول‌های فناوری با بستن قراردادهای بلندمدت زیرساخت هوش مصنوعی، سال‌ها پیش از نیاز واقعی، ظرفیت محاسباتی انبوه خود را تضمین می‌کنند تا در دهه ۲۰۳۰ همچنان در رقابت باقی بمانند.

چرا قراردادهای بلندمدت؟

رشد ناگهانی مدل‌های بزرگ، مصرف برق و تراشه را چندبرابر کرده است.

شرکت‌ها می‌خواهند هم هزینه را امروز قفل کنند و هم جلوی کمبود آینده را بگیرند.

سرمایه‌گذاری زودهنگام، آن‌ها را از نوسان قیمت و تحریم‌های احتمالی در امان نگه می‌دارد.

ویژگی‌های قراردادهای جدید

مدت قرارداد

اکثر توافق‌ها حداقل تا سال ۲۰۳۰ و برخی تا ۲۰۳۵ امتداد دارند.

مقدار منابع

ده‌ها هزار پردازنده تخصصی و صدها مگاوات برق در هر قرارداد پیش‌خرید می‌شود.

جریمه غیبت

اگر فروشنده نتواند ظرفیت تحویل دهد، جریمه سنگین مالی و از دست دادن اعتبار در انتظارش است.

برندگان و بازندگان

چشم‌انداز تا ۲۰۳۰

رقابت بر سر چیپ و برق، دولت‌ها را هم وارد بازی کرده است.

قوانین یارانه‌ای، مالیات سبز و سهم خواستن جوامع محلی شکل جدیدی به خود می‌گیرد.

احتمال ادغام و شکست شرکت‌های کوچک‌تر بیشتر می‌شود و بازار به چند ابر‌قدرت محدود خواهد شد.